Μια λογική ακολουθία

Γολγοθάς.......

Σταύρωση.....

Ταφή..............

Ανάσταση ....

Καλό μήνα &

Καλή Ανάσταση σε όλους.

Έφυγε......

Έφυγε η Χριστινούλα μου...

Ο Κίτσος μου ο λεβέντης....

Πήγε ντυμένη νυφικά......

κατά πως έπρεπε.

-

Κι ήταν......

σαν ο Μορφέας νάκανε

βαριά τα βλεφαρά της

κι αποκοιμήθηκε.

-

Σαν ήρθε...

ο Αφέντης της Ζωής... ο Θάνατος

κρυφά σαν καβαλάρης .....γαμπρός

και μου την έκλεψε...

μπροστά απ τα μάτια μου.

-

Πρόλαβε και μετάλαβε

μισή ωρίτσα πριν

και πήγε νάβρει

τους νεκρούς αγαπημένους της.

-

Πατέρα, μάνα, συγγενείς

κι άλλους γνωστούς

και φίλους καρδιακούς

που την περίμεναν...

Για ένα βλέμμα!!

Άπλωσες το βλέμμα σου σαν ικεσία,

αναζητώντας ένα βλέμμα κλαρί για να πιαστείς,

μα εκείνος δε σου τό 'ριξε ποτε.

Γελούσε αγέρωχα,

με κοσμοπολίτικο αέρα έκλεβε τις εντυπώσεις

και τα βλέμματα.

Σκληρός σαν το λεπίδι.

Λες και κάτι σου κράταγε Μανιάτικο.

Ούτε ένα βλέμμα δε σου έριξε ποτέ.

Και σύ σαν το σκυλάκι

που ψάχνει ένα βλέμμα τ'αφέντη του,

να αγγίξει πάνω του σα χάδι

να το ζεστάνει τρυφερά

στέκεις εκεί ικετικά.

Ένα παράπονο "γιατί"

αβάσταχτο σα βρόγχος
σπρώχνει ένα δάκρυ ν' ανεβεί

μα σύ το πνίγεις.

Ξάγρυπνος ή νεραϊδοπαρμένος !!!

Δεν είναι δύσκολο να δεις
μες απ τις γρίλιες,
τ' ολόγιομο φεγγάρι
παραδομένο στ' άρωμα
του νυχτολούλουδου,
του γιασεμιού και της λεβάντας.


Δεν είναι δύσκολο να δεις
το σκηνικό που διάλεξε
τ' αποψινό φεγγάρι,
στο νεραϊδένιο θέατρο
με θεατές τα ξωτικά


κι ορχήστρα τα ρυάκια
και τις καλαμιές..



Δεν είναι δύσκολο να δεις
το πρόσταγμα του Αίολου


και τον τρελό χορό που στήσανε
τ' αγέρι με το σύννεφο


στα απλωμένα χέρια της Ιτιάς.


Δεν είναι δύσκολο
ν' ακούσεις τα πουλιά
να κελαηδούν
πριν το ξημέρωμα.

Αρκεί να είσαι ξάγρυπνος
ή νεραϊδοπαρμένος !!!!!!!

Δροσοσταλίδες, ξωτικά και διαμάντια

Δροσοσταλίδες της αυγής
προκλητικές κι ατίθασες

σαν ξωτικά

.
που σαν νεράιδες της βροχής
μου κλείνετε το μάτι,

και σε τρελό, στραφταλιστό
χορό με παρασέρνετε.

Δροσοσταλίδες της αυγής,
σ'ολάκερο το πελαγο

του λιβαδιού,

.

μιά φούχτα ατέλειωτη
αστραφτερά διαμάντια
μ' απλοχεριά ριγμένα,

.

στου πρωινού του Ήλιου
το λαμπερό παιχνίδισμα
εφήμερα δοσμένα.

Δροσοσταλιά μου της αυγής,
μοναχικό διαμάντι,

σ' ένα λουλούδι απόμακρο

μιά στάλα δάκρυ.

.
Μιά στάλα δάκρυ
δροσιά πρωϊού,

.
μιά στάλα δάκρυ
του φεγγαριού.

.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΑΘΩ

............

Θα μάθω να γράφω...

μα αν δε γράφω...

πως θα μάθω? ?

Γι αυτό μη με κρίνετε αυστηρά.

Θέλω να μάθω!!

ποιητική αδεία

!

Να καταλάβεις ήθελα μόνο!

Δεν ήταν αστείο.
Δεν καταλάβαινες

πάντα γελούσες.

Γελούσες όταν μ έβλεπες

Ν αρπάζω τα μαλλιά μου

να σωθώ

Καθώς πνιγόμουνα.

Ήταν αστείο.

Δεν καταλάβαινες

πάντα γελούσες.

Τα μάτια βλέπανε.

Τα χέρια έβλεπες.

Πάντα γελούσες.

Τις φυσαλίδες στο νερό,

Τις μπουρμπουλήθρες έβλεπες,

Πάντα γελούσες.

Ήταν αστείο.

Δεν καταλάβαινες

πάντα γελούσες.

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

Να καταλάβεις ήθελα μόνο.

Να καταλάβεις.

Δεν είν ' αστείο.

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...